ญี่ปุ่นคืออะไร?: ญี่ปุ่นมีฉากอาหารที่มักกล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่างฤดูกาล ช่างฝีมือ และอัตลักษณ์ท้องถิ่น วัฒนธรรมการกินเน้นรสชาติของวัตถุดิบและความประณีตในการจัดวาง ซูชิ เทมปุระ ไคเซกิ รวมถึงราเม็ง ยากิโทริ วากาชิ และสาเก พบได้หลายแนว แต่ละภูมิภาคมีจังหวะของตน เช่น ฮอกไกโดกับอาหารทะเล คันไซกับโอโคโนมิยากิและคุชิคัตสึ ชิโกกุกับอุด้ง หรือคิวชูกับราเม็งสไตล์ทงคตสึ หลายร้านให้ความสำคัญกับดาชิและเครื่องปรุงหมักอย่างมิโซะ โชยุ พร้อมความพิถีพิถันด้านมีดและอุณหภูมิ แนวคิดการต้อนรับที่โยงกับพิธีชงชาถูกมองว่ามีอิทธิพลต่อบรรยากาศและบริการ ภาพรวมจึงมีทั้งร้านเคาน์เตอร์ อิซากายะ และมื้อหลายคอร์ส เปิดโอกาสให้ลิ้มลองเมนูตามฤดูกาลและการตีความร่วมสมัยในย่านต่างๆ
อาหารเอเชีย/ประจำถิ่นคืออะไร?: อาหารเอเชีย/ประจำถิ่นสะท้อนความหลากหลายของเครื่องเทศและสมุนไพรสดที่ให้กลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ เมนูมักยืนพื้นด้วยข้าวและเส้น เช่น แกงกะหรี่ เฝอ ผัดไทย บิริยานี เกี๊ยว และสะเต๊ะ ซึ่งนำเสนอรสชาติและเนื้อสัมผัสที่แตกต่างกัน วิธีปรุงมีตั้งแต่ผัดกระทะไฟแรง ย่างถ่าน นึ่ง ไปจนถึงการเคี่ยวนาน เพื่อดึงความเผ็ด เปรี้ยว หวาน และอูมามิให้ออกมาอย่างกลมกลืน วัตถุดิบอย่างกะทิ เครื่องปรุงหมักดอง และมะนาวหรือส้มซ่า ช่วยเพิ่มมิติให้ซอสและน้ำจิ้ม ขณะเดียวกัน บรรยากาศสไตล์ตลาดหรือสตรีทฟู้ดพบได้ในหลายแห่ง โดยเสิร์ฟเป็นจานเล็กจานใหญ่ให้แบ่งกันชิม เปรียบเทียบระดับเครื่องเทศ และสนุกกับการจับคู่เครื่องเคียง ผักดอง หรือโรยหน้าสมุนไพร เพื่อให้มื้อนั้นเปี่ยมสีสันและการค้นพบใหม่ๆ
เป็นที่นิยมบน ญี่ปุ่น





